Op 10 maart 2005 hebben we Kaj heel plotseling in moeten laten slapen. Kaj was net 12 jaar geworden maar gedroeg en voelde zich nog als een jonge god. Behalve zijn achterpoot waar hij sinds enkele dagen mank op liep. Dit bleek een zeer agressieve vorm van botkanker te zijn. Hij was er nog helemaal niet klaar voor om afscheid te nemen en dat maakte het extra moeilijk. Het is letterlijk en figuurlijk een groot verlies, een niet op te vullen gat wat bijstaande foto goed verduidelijkt. Het betekend ook afscheid van 20 jaar leven met een Briard aan je zijde want Kaj was de laatste Briard voor mij; helaas!

Ik heb heel veel steun gekregen en daar wil ik alle mensen voor bedanken. Onder meer een gedichtje gemaakt door Alexandra ter herinnering aan Kaj:

Ik heb een vriend verloren,
hij is er niet meer.
Ook al was het het beste,
het doet zo’n zeer.
Hij zal nooit meer blaffen
en vragen om snoep.
Nooit meer treuzelen
bij het wachten langs de stoep.
Niet meer macho doen
tegen elke grote hond.
Of springen van vreugde
met vier poten van de grond.
Geen geknuffel meer
met dat grote lijf.
Niet meer achtervolgen
van elk lekker wijf.
Zijn vrolijke hoofd
nooit meer bij de deur.
Ik mis zelfs zijn
natte honden geur.
Ik heb een vriend verloren,
vasthouden kan ik hem niet meer.
Hij was de laatste
en dat doet extra zeer.

Wij hebben Kaj op donderdag 11 maart laten cremeren. We zullen hem nooit vergeten.